به منظور بررسی اثر سن بنه زعفران و خصوصیات خاک بر عملکرد گل و کلاله و بنه زعفران، تحقیقی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج تکرار در دو منطقه از شهرستان نیشابور در سال زراعی 89-1388 انجام شد. تیمارهای مورد بررسی شامل سنین مختلف مزرعه زعفران (دو، چهار و شش ساله) در دو منطقه جغرافیایی اسحق آباد و سلطان آباد بود. در این تحقیق خصوصیاتی نظیر وزن تر و خشک بنه، تعداد بنه، تعداد جوانه های روی بنه و عملکرد گل و کلاله زعفران تعیین شد. همزمان با نمونه برداری ها، خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک نظیر بافت، هدایت الکتریکی و pH نیز اندازه گیری گردید. نتایج نشان داد که اثر سن مزرعه بر کلیه خصوصیات مورد بررسی در گیاه زعفران از نظر آماری معنی داری بود. همچنین عملکرد گل و کلاله زعفران به طور معنی داری تحت تاثیر منطقه و اثر متقابل منطقه و سن مزرعه قرار گرفت. همبستگی مثبت معنی داری بین سن مزرعه و پارامترهایی نظیر وزن تر بنه، تعداد جوانه های روی بنه، تعداد بنه زعفران و وزن خشک بنه مشاهده شد. با افزایش سن مزرعه تا چهار سال، عملکرد زعفران روند صعودی پیدا نمود و سپس کاهش یافت. این تحقیق نشان داد که تغییرات عملکرد گل و کلاله به طور معنی داری با خصوصیات فیزیکی و شیمیایی (بافت، EC و pH) خاک مرتبط بود. همبستگی منفی معنی داری بین درصد رس خاک با تعداد بنه، وزن خشک بنه، عملکرد گل و کلاله زعفران در واحد سطح مشاهده شد.

اهداف: این پژوهش با هدف بررسی اثر کودهای بیولوژیک پتاسیم و فسفر بر خصوصیات رشدی و عملکرد یونجه رقم نیکشهری در سنین مختلف انجام گرفت. مواد و روش ها: این آزمایش براساس تجزیه مرکب و به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار طی دو سال متوالیتحت شرایط اقلیمی شهرستان جیرفت، استان کرمان پیاده شد. فاکتورهای مورد بررسی شامل عمر یونجه (یکساله، سه ساله و پنج ساله) و کود بیولوژیک (شاهد، پتابارور، فسفاته بارورII، ترکیب توام پتابارور و فسفاته بارورII) بود. کودهای بیولوژیک به صورت محلول در آب آبیاری استفاده شد. یافته ها: بررسی نتایج حاصل از تجزیه مرکب داده ها نشان داد بین سنین مختلف یونجه اختلاف معنی داری از نظر برخی خصوصیات رشدی و عملکرد وجود داشت. به طوری که بیشترین میزان عملکرد و خصوصیات رشدی مربوط به یونجه های سه ساله بود و با افزایش سن یونجه به پنج سال، میزان عملکرد به طور معنی داری کاهش یافت. بررسی اثر کودهای بیولوژیک نشان داد که بیشترین میزان خصوصیات رشدی (به جز فاصله میانگره) و عملکرد مربوط به تیمار پتابارور + فسفاته بارورII بود که از نظر شاخص سطح برگ و نسبت وزن برگ به ساقه اختلاف معنی داری با تیمار پتابارور نداشت. اثر متقابل سن مزرعه و کود بیولوژیک نشان داد که کاربرد ترکیبی کودهای بیولوژیک سبب بهبود خصوصیات رشدی و عملکرد مزرعه یونجه مسن تر شد و بیشترین میزان عملکرد مربوط به مزارع سه ساله و کاربرد ترکیب دو کود بیولوژیک بود. نتیجه گیری: کاربرد توام کودهای بیولوژیک پتاس (پتابارور) و فسفر (فسفاته بارورII) می تواند راهکاری کارآمد برای کاهش افت عملکرد یونجه در سنین بالا باشد.

این تحقیق به منظور بررسی عملکرد زعفران و عوامل مؤثر بر آن مانند سن مزرعه، روش آبیاری، منبع آبیاری، سطح کشت، سطح تحصیلات و سن کشاورز در بخش کدکن تربت حیدریه در سال1400 انجام شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه و مصاحبه چهره به چهره با تولیدکنندگان زعفران استفاده شد. در همین راستا از 447 نفر (در سطح 302 هکتار) از زعفران­کاران پرسشنامه انجام شد. عملکرد زعفران 8/3 کیلوگرم کلاله خشک در هکتار بود که نسبت به سال­های گذشته کاهش داشت (کاهش 26 و 56 درصدی نسبت به سال­های 1399 و 1398). براساس نتایج بیشترین عملکرد زعفران در مزارع چهار ساله (17/4 کیلوگرم در هکتار) مشاهده شد. براساس مطالعه حاضر مزارعی که از آب رودخانه آبیاری شده بودند از کمترین عملکرد (76/2 کیلوگرم در هکتار) برخوردار بودند. براساس تجزیه داده­های تحقیق تفاوت چندانی بین عملکرد کلاله زعفران در آبیاری تحت فشار (07/4 کیلوگرم در هکتار) و آبیاری غرقابی (03/4 کیلوگرم در هکتار) مزارع مورد تحقیق وجود نداشت. عملکرد در مزارع زعفران با سن کشاورز رابطه عکس داشت، به طوری که با افزایش سن، مزارعی که تحت پوشش سن کشاورزان با سن بیشتر بود عملکرد کاهش پیدا کرد و مزارعی که تحت پوشش مدیریتی افراد جوان­تر بود، عملکرد بیشتر بود. براساس نتایج مزارع زعفرانی که با مدیریت کشاورزان بدون سواد کشت شدند دارای کمترین عملکرد (8/2 کیلوگرم در هکتار) و دارای تحصیلات دانشگاهی بیشترین عملکرد کلاله زعفران (1/5 کیلوگرم در هکتار) را داشتند. نتایج حاصل از داده­های سطح کشت نشان داد با افزایش سطح زیرکشت زعفران عملکرد آن کاهش یافته است (ضریب رگرسیون با مدل درجه اول 26 و درجه دوم 38 درصد بود). بر همین اساس کشت این گیاه برای خرده مالکین نسبت به عمده مالکین توصیه می­شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور مطالعه تاثیر سن مزرعه، وزن بنه و مقادیر مختلف کود دامی بر عملکرد بنه و کلاله زعفران (Crocus sativa L.)، برای هر سن از مزرعه زعفران، آزمایشی بصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار، طی سه سال زراعی 89 - 1388، 1389-90 و 91 - 1390 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل، وزن بنه در 4 سطح (وزن کمتر از 4 گرم، 4 تا 8 گرم، 8 تا 12 گرم و بیش از 12 گرم)، تیمار کود دامی در چهار سطح (0، 10، 20 و 30 تن در هکتار) و سن مزرعه در سه سطح (یک، دو و سه سال) بودند. به منظور حفظ تراکم وزنی در کلیه تیمارها از مقدار ثابت 3.5 تن در هکتار در هر سایز بنه استفاد هشد. نتایج نشان داد که تاثیر سن مزرعه، وزن بنه و کود دامی بر شاخص های اندازه گیری شده معنی دار بوده (p<0.01) بطوریکه بیشترین وزن تک بنه (15 گرم)، عملکرد کلاله (0.623 گرم در متر مربع) و وزن خشک برگ (5.1 گرم درمترمربع) حاصل تیمار 20 تن در هکتار کود دامی با کاشت بنه های با وزن 8 تا 12 گرم و تیمار سه ساله بود. بیشترین عملکرد بنه (725 گرم) از کاشت بنه های با وزن بیشتر از 12 گرم و کاربرد 30 تن در هکتار کود دامی در سال سوم کاشت زعفران بود.

کشت زعفران به دلیل نیاز آبی کم در سال های اخیر در استان لرستان مورد توجه قرار گرفته است. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر توسعة پایدار کشت محصول زعفران صورت گرفته است. بدین منظور طی یک سال متوالی 1396- 1397 سه منطقه در شهرستان های کوهدشت، کوهنانی و خرم آباد و در یک پژوهش میدانی در هر منطقه، پنج مزرعه به صورت نمونه انتخاب شد. پارامتر بررسی شده، سن مزارع از یک تا پنج سال در سه منطقة کوهدشت، کوهنانی و خرم آباد بوده است. در این پژوهش خصوصیات گل و وزن خشک کلالة زعفران همزمان با بازدیدهای فنولوژیک روزانه از سطح مزارع تعیین شد. نتایج در هر دو سال نشان دادند در هر سه منطقه، سن، مهم ترین عامل تغییر عملکرد بوده است؛ به طوری که با افزایش سن گیاه زعفران تا چهار سال، بازدهی زعفران روند صعودی و سپس کاهش یافته است. اثر سن مزرعه بر عملکرد گل و کلالة زعفران ازنظر آماری معنادار بوده که مشخص شد کمترین عملکرد برای مزارع یک، دو و پنج ساله و بیشترین عملکرد برای مزارع سه و اوج آن چهارساله بوده است. طی بررسی نقش دما در دو سال متوالی مشاهده شد که در سال 1396 متوسط دما بیشتر بوده و طبیعتاً طول مدت گل دهی کاهش یافته است؛ بر این اساس میزان عملکرد زعفران در این سال نسبت به سال 1397 مقدار کمتری را نشان می دهد که بیانگر نقش دمای دورة گل دهی در افزایش عملکرد است.

این تحقیق در سال 1379 در مزرعه تحقیقاتی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی قزوین انجام گرفت. هدف از این تحقیق استفاده از موادی است که منشا طبیعی داشته و کمترین تاثیر را بر روی عوامل بیولوژیک داشته باشد. در این تحقیق تاثیر شبه هورمون جوانی پیروکسی فن با چهاردز 0.5، 1، 1.5 و 2 در هزار بر روی پوره هایی که در اواخر سن چهارم و اوایل سن پنجم پورگی بودند با استفاده از طرح بلوک های کامل تصادفی در آزمایشگاه و مزرعه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که در آزمایشگاه در اثر تاثیر این شبه هورمون 100 درصد پوره ها در هنگام تبدیل به حشره کامل دچار تغییرات مورفولوژیک شدند. تجزیه و تحلیل آماری نتایج حاصل از تیمار پوره ها در مزرعه نشان داد که در تغییرات مورفولوژیکی در سطح 95 درصد تیمار شاهد با سایر تیمارها تفاوت معنی دار دارد. علاوه بر این در مزرعه از هر تکرار تعداد 5 دسته گندم به طور تصادفی انتخاب و درصد سن زدگی آنها محاسبه گردید. در هر تکرار بیشترین درصد سن زدگی مربوط به تیمار شاهد بود و در سایر تیمارها با افزایش دز، درصد سن زدگی کاهش یافت. به طوری که کمترین درصد سن زدگی مربوط به دز 2 در هزار بود.

سن گندم، Eurygaster integriceps Puton، مهم ترین آفت مزارع گندم و جو در ایران می باشد. در حال حاضر کنترل شیمیایی متداول ترین روش برای کنترل این آفت به شمار می رود. در این پژوهش اثرات کشندگی سه حشره کش شیمیایی دلتامترین+تیاکلوپرید (با غلظت 1000 میلی لیتر در هکتار)، لامبداسی هالوترین (با غلظت 75 میلی لیتر در هکتار)، دلتامترین (با غلظت 300 میلی لیتر در هکتار) و دو عصاره گیاهی تجاری پالیزین ® و سیرینول ® (با غلظت 1000 میلی لیتردر هکتار) روی سن گندم در مزرعه و آزمایشگاه بررسی شد. آزمایش های مزرعه ای در قالب طرح آزمایشی بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار علیه سن مادر و پوره سن 3 طی سال های 1393 و 1394 انجام گرفت. نتایج دو سال بررسی نشان داد حشره کش های دلتامترین+ تیاکلوپرید و لامبداسی هالوترین به ترتیب با میانگین تلفات 100 و 90.1 درصد بیشترین کارایی را در کنترل حشرات بالغ داشتند. همچنین لامبداسی هالوترین و دلتامترین+ تیاکلوپرید به ترتیب با میانگین تلفات 100 و 96.38 درصد بیشترین تاثیر را روی پوره های سن گندم داشتند. آزمایش های زیست سنجی نشان داد که دلتامترین و سیرینول ® با LC50 معادل 1.35 و 2155 میکرولیتر ماده موثره بر لیتر به ترتیب بیشترین و کمترین کشندگی را داشتند. در هر دو بررسی، عصاره های گیاهی در مقایسه با حشره کش های شیمیایی خاصیت حشره کشی کمتری روی سن گندم نشان دادند.

تحقیق حاضر با هدف شناسایی عوامل موثر بر پذیرش مدیریت تلفیقی سن گندم با تاکید بر رهیافت مدرسه در مزرعه در استان کرمانشاه انجام شده است. تحقیق حاضر از نوع کاربردی و روش تحقیق آن همبستگی می باشد. ابزار اصلی تحقیق پرسشنامه و به منظور بررسی روایی ابزار تحقیق در اختیار اساتید راهنما، مشاور و کارشناسان صاحب نظر قرار گرفت و برای سنجش پایایی پرسشنامه نیز آزمون مقدماتی از طریق تکمیل 30 پرسشنامه به عمل آمد و ضریب کرونباخ آلفا 0.85 محاسبه گردید. جامعه آماری تحقیق حاضر شامل 3787 نفر از گندم کاران استان کرمانشاه بودند که در کلاس های مدرسه در مزرعه شرکت نموده بودند که از این تعداد بر اساس فرمول کوکران 204 نفر به عنوان نمونه و به کمک روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای- تناسبی انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل آماری پس از استخراج داده ها از طریق نرم افزار آماری  SPSSv12صورت گرفت. در بحث آمار استنباطی نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که دو متغیر تماس های ترویجی و کانال های ارتباطی به میزان 37 درصد از تغییرات متغیر وابسته (میزان پذیرش مدیریت تلفیقی سن گندم) را تبیین می کنند و بقیه آن به عوامل دیگری بستگی دارد که در بین متغیرهای مستقل این تحقیق قرار نگرفته بود.